N BIJZONDER MENS EN DAT IS T

Geplaatst op 18 mei 2014

Af en toe komt er iemand in je leven voorbij die een blijvende indruk maakt, die ergens diep bij je van binnen iets verandert zonder dat je het doorhebt. Ik heb de eer gehad een tijdje Nederlands eerste astronaut van dichtbij mee te maken. En zijn moedige vrouw Joos. Beiden hebben diepe blijvende indruk gemaakt.  Er zullen rijen mensen zijn die Wubbo Ockels de komende tijd zullen roemen. Mensen die hem langer en beter kennen dan ik. Maar iemand als Wubbo kan niet genoeg geprezen worden, dus ben ik zo onbescheiden om mijn verhaal aan al die verhalen toe te voegen.   Een paar jaar geleden maakte ik deel uit van het begeleidingsteam van Nuna6, de door TUDelft gebouwde zonnewagen. Ik testte de auto en begeleidde de coureurs. Ik mocht mee naar Australie voor de World Solar Challenge. Voor het geval een van de coureurs ziek zou worden of de druk niet aankon. Maar dat gebeurde allemaal natuurlijk niet, dus zat ik hele dagen op de achterbank van een slecht geventileerd busje met Joos en fotograaf HP Velthoven.  Als ik iets van die uren onderweg geleerd heb dan is het wel dat als je met elkaar kunt lachen de reis niet lang genoeg kan duren. Onderweg leerde ik ook dat Wubbo een buitengewoon groot gevoel voor humor had. Na een dag hard racen slaan de teams hun kampement op in het midden van de woestijn. Vier uur is reveille, want de eerste zonnestralen moeten gevangen worden door de zonnepanelen onder onmogelijke hoeken omhoog te houden. Of het uit meligheid was of strategie weet ik niet, maar Wubbo had twee ongelooflijk grote speakers op een van de auto's gemonteerd en om vier 's ochtends, in het pikkedonker klonk keihard door de woestijn 'Swinging Safari' van Bert Kaempfert. Zoek het vooral op en draai het. Het is zo'n ubervrolijk muziekje dat door merg en been gaat, waar je je eerst dood aan ergert maar waar je uiteindelijk de slappe lach van krijgt. Toch knap, mij om kwart over vier 's ochtends lachend mijn bed uit te krijgen.   Later, na de finish in Adelaide, deelden we een appartement. Ik leerde hem tequila drinken ( het schijnt dat het record aan baromzet nog steeds stamt uit dat jaar) en hij vertelde mij over zijn avontuur in de ruimte, dat ik gretig als een kind opzoog. Maar het meeste indruk maakte hij weer toen we naar het strand fietsten. Wubbo wist de weg wel. Het fietspad voerde ons langs de rivier naar een vervallen industrieterrein. Joos en ik volgden Wubbo braaf, maar met enige argwaan. 'Wubbo, weet je echt de weg naar het strand?' Zijn antwoord was even vrolijk als beslist: 'Elke rivier komt uit in zee, dus zolang we die volgen komen we er altijd.' Hoe we er uiteindelijk gekomen zijn weet ik niet meer goed, maar feit is wel dat we uiteindelijk op een prachtig strandje belandden waar geen kip zat. De avonturier en wetenschapper vermomd als humorist. Vanaf die dag hoopte ik stiekem dat ik ook een heel klein beetje als Wubbo Ockels kon zijn: vrolijk door alles heen met een grote avontuurzin zonder te stoppen je hersens te gebruiken.   Het was een bijzondere man en ik ben trots dat ik hem heb mogen kennen.